خطاب به افکار عمومی، سازمانهای حقوق بشری و نهادهای بینالمللی
وقوع حادثه آتشسوزی مهیب و نشت گسترده مواد سوختی در مجاورت انبار نفت کرج و نزدیکی نگرانکننده آن با زندان کچویی، بار دیگر زنگ خطر جدی را برای جان و سلامت صدها زندانی محبوس در این زندان را به صدا درآورده است. در حالی که شعلههای آتش و دود سمی ناشی از سوختن فرآوردههای نفتی فضای منطقه را فرا گرفته، سکوت و بیعملی مسئولان در قبال امنیت زندانیان، نشاندهنده تداوم همان سیاستی است که جان انسانهای دربند را ابزاری بیارزش میشمارد.
مخاطرات جدی علیه زندانیان کچویی:
۱.زندانیان برخلاف شهروندان عادی، در مواجهه با انفجار، حریق یا نشت گازهای سمی، امکان تخلیه اضطراری و پناه گرفتن در مکان امن را ندارند. بنبست فیزیکی زندان در کنار مخازن عظیم سوخت، این مکان را به یک «تله مرگ» بالقوه تبدیل کرده است.
۲. استنشاق دود غلیظ ناشی از سوختن بنزین و گازوئیل در محیطهای بسته زندان، منجر به آسیبهای ریوی جبرانناپذیر و خفگی تدریجی محبوسان میشود.
۳. تاریخ جمهوری اسلامی، به ویژه در دوران جنگ ایران و عراق و اعدامهای دستهجمعی، ثابت کرده است که در شرایط جنگی و بحرانی، نه تنها سلامت زندانیان تأمین نمیشود، بلکه از آشفتگی اوضاع برای حذف فیزیکی معترضان و زندانیان سیاسی استفاده شده است.
ما از تمامی سازمانهای بینالمللی، از جمله صلیب سرخ جهانی و شورای حقوق بشر سازمان ملل، میخواهیم که:
فورا نسبت به وضعیت ایمنی و سلامت زندانیان کچویی در این شرایط بحرانی واکنش نشان دهند.
رژیم ایران را موظف به شفافسازی در مورد پروتکلهای ایمنی و تخلیه احتمالی زندانیان از مناطق پرخطر نمایند.
بر این نکته تأکید کنند که مسئولیت جان و سلامت تکتک زندانیان، مستقیماً بر عهده نهادهای امنیتی و قضایی است.
در این روزهای پرالتهاب و در میانه تهدیدات نظامی و حوادث زیرساختی، نباید اجازه دهیم صدای زندانیان در پشت دیوارهای بلند و زیر دود غلیظ آتشسوزیها گم شود. ما صدای کسانی هستیم که دستشان از دنیای بیرون کوتاه است و جانشان وجهالمصالحه سیاستهای ویرانگر شده است.
کمیته آزادی زندانیان سیاسی ایران
چهارشنبه ۲۰ اسفندماه ۱۴۰۴