سمیه رشیدی، زندانی سیاسی و کارگر یک خیاط خانه، به دلیل “مدنی ترین شکل اعتراض” یعنی «شعارنویسی» بازداشت و با وجود اطلاع مقامات قضایی از بیماری و ناتوانی او در تحمل حبس، بدنبال ادامه حبس و عدم دارو و درمان ویژه، در زندان قرچک به کما رفت و سپس در بیمارستان مفتح تهران جان باخت.
جمعی از زندانیان سیاسی در زندان قرچک در بیانیهای نوشتند؛ مقامات زندان، بهویژه در دو ماه اخیر، با بیتوجهی کامل به وضعیت اضطراری سمیه رشیدی، او را در حبس نگه داشتند.
در فاصله بسیار کمی دو زن دیگر زندان قرچک، جمیله عزیزی و سودابه اسدی نیز در پی عدم مناسب درمان و وقوع یک فاجعه، جان خود را از دست دادند.
زندان قرچک در نیزارهای اطراف ورامین، از ابتدا سولهای برای نگهداری دام بود که بدون تغییرات اساسی به زندان زنان تبدیل شد. آب ناسالم، غذای بیکیفیت، فضای بسیار تنگ بدون تهویه و نور کافی، شرایط بهداشتی بسیار نامناسب ، عدم سیستم مناسب پزشکی و درمان، این مکان را به جهنمی برای زنان زندانی بدل کرده است.
این فاجعه نخستین نمونه از محرومسازی عامدانه زندانیان از حق دارو و درمان ویژه و ” اعدام خاموش” آنان نیست. پیشتر نیز زندانیانی چون جواد روحی، بکتاش آبتین، وحید صیادی نصیری، شاهرخ زمانی، بهنام محجوبی و شمار دیگری از فعالان سیاسی و مدنی، جان خود را به همین دلیل از دست دادهاند.
محرومیت از درمان مناسب به ابزار سیستماتیک شکنجه، فشار علیه زندانیان سیاسی و “اعدام خاموش” آنان تبدیل شده است.
رژیم می کوشد تا با نگهداری زنان زندانی سیاسی در شرایط اسفبار و غیر انسانی زندان قرچک، صدای حق طلبی و مدافع رفاه، شادی، برابری و یک زندگی انسانی بدور از سرکوب، زندان و اعدام را خاموش کند.
کمیته آزادی زندانیان سیاسی در ایران خواستار اقدامات فوری زیر است:
• تعطیلی فوری زندان قرچک و انتقال زندانیان به زندان اوین
• تشکیل کمیتهای مستقل برای تحقیق و رسیدگی به پرونده زندانیانی که بر اثر عدم آگاهانه دارو و درمان ویژه، جان خود را از دست دادهاند
• تضمین دسترسی همه زندانیان به خدمات پزشکی و درمانی مناسب
• آزادی فوری و بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران
کمیته آزادی زندانیان سیاسی در ایران
۶ مهر ۱۴۰۴
۲۸ سپتامبر ۲۰۲۵